Televisie (3)

Alles was natuurlijk ontwikkeld door Philips in Eindhoven, dat wil zeggen in het dorpje Waalre. Tegenwoordig is dat één groot kennisgebied voor alle elektronica die de Hoge Hoeden nu weer aan het uitvinden zijn. In de jaren zestig prakkizeerde men er de kleurentv bij elkaar. Eens in de maand werd er een omroep uitgenodigd om een programmaatje van ’n uur samen te stellen, en dat werd dan in de avond ‘live uitgezonden voor een paar honderd toestellen die bij Philipsmensen thuis in de stad stonden. En zo werd het een aantal jaren later gewoon bij iedereen.

Namens de NCRV was ik zo omstreeks 1965 ook aan de beurt. Het was fascinerend om mee te mogen doen. In mijn herinnering was het op een soort van militair gebied, waar je zonder de nodige papieren niet eens mocht komen. Zelf zag je er natuurlijk niets van want eenmaal uitgezonden was het “weg”.

In de jaren zeventig werd dat anders, toen kreeg je de Ampex. Dat was een machine die alles registreerde, “opnam”. Grote spoelen met centimeters brede banden. Alles moest er in één keer goed op want je kon er niet mee monteren. Dus was het bijna hetzelfde als ‘live. Later kwam er een tweede machine bij dus dan werd montage mogelijk. Maar men was zeer zuinig. Aan het einde van de maand kreeg de topman van de omroep de banden van de opgenomen programma’s op zijn bureau en moest dan beslissen welke er gewist konden worden, want die banden werden dan opnieuw gebruikt. Zo is er in die dagen veel gewist en is er niets meer van te zien. Bijvoorbeeld van het legendarische “Ja zuster, nee zuster” van Annie Schmidt, met Hetty Blok en Leen Jongewaard en natuurlijk mijn billenmaat Barry Stevens. Niets meer van te zien op een paar liedjes na die op film stonden. En om het nog mooier te maken, het is een paar maal voorgekomen dat er programma’s bleken te zijn gewist die nog niet
uitgezonden waren, nou u en dan ik weer.

Ik weet dat bijvoorbeeld van een Mountiesshow omdat Joke daarin zat. Dat moest weer helemaal opnieuw opgenomen worden en ik weet ook nog wel dat de Hoogmogenden er van uit gingen dat de dames en heren artiesten dat wel voor niks zouden doen ( zo wordt dat volk aan de top miljardair, als u zich dat ooit heeft afgevraagd.) Maar die vlieger ging niet op, iedereen wilde gewoon zijn geld, en terecht. Je riskeert dan dat je niet meer wordt gevraagd, zo is het ook wel weer.

Ik deed in die tijd al volop mee, op sleeptouw genomen door de briljante regisseur Rob Touber. Hij is helaas vroeg overleden. Rob liet je dingen doen waarvan je niet wist dat je het kon. Helaas ook hier, er bestaat niets meer van. Maar vorig jaar kreeg ik bezoek van een tweetal bevlogen jongens die een podcast, als u begrijpt wat ik bedoel, aan het maken waren met behulp van alle repetitie- geluidsbandjes die ze bij mij en bijvoorbeeld Jenny Arean uit alle hoeken en gaten van onze respectievelijke woningen tevoorschijn speurden. Roland Vonk die ooit een koffer vol geluidsbandjes bij mij weg haalde speelde ook een belangrijke rol. Dat leverde een bijzonder aangenaam weerhoren op met een ver verleden. U moet die podcast maar eens beluisteren.

Met Rob maakte ik een aantal shows voor de VARA onder de titel “Wie wijst Gerard Cox de weg in Hilversum?” Dit waren de beginregels van het openingslied, op de wijs van “Do you know the way to San José? “ van Burt Bacharach en Hal David:

“Wie wijst mij de weg in Hilversum, wie heeft in mij idee, Ik zoek mijn plaats bij de TV…”

Ik heb mijn plaatsje wel gevonden.