Mijn eerste dansles

In die tijd moest je maar niet verschijnen in T-shirt of trui. Colbertje met stropdas of vlinderstrik was het kledingvoorschrift. De muziek waar je op leerde dansen was meestal van een ballroomorkest, zoals Victor Silvester of Werner Müller. Maar ook het toen wat modernere genre kwam aan bod. DSC (Dutch Swing College band) Papa Bue’s Viking Jazzband of hits van Connie Francis en Petula Clark.

Medal Test

De sfeer was heel goed: Mijnheer Silvius lette er goed op, dat leerlingen die al wat vaardiger waren, ook de nog wat minder bedreven leerlingen ten dans vroegen. Zo ging je van de ‘beginners’ geleidelijk aan door naar de gevorderden. Het seizoen werd afgesloten met de zogenaamde ‘Medal Test’. Een collega-jurylid van de bond van dansleraren kwam dan eens per jaar een test afnemen en wie wilde kon bij elke Medal Test pogen het volgende speldje te bemachtigen. Brons, brons met ster, zilver, zilver met ster, goud en goud met ster. Het heeft mij zo’n vijf seizoenen gekost om die felbegeerde goud-met-ster te bemachtigen. De dansles was zo leuk, dat ik na mijn eigen lesuur ‘nableef’ om te assisteren in de volgende lesgroep. Meestal waren er heren (wij spraken niet van jongens of mannen) tekort en om ook alle dames-leerlingen zoveel mogelijk op de dansvloer te kunnen laten komen, waren er vrijwilligers-assistenten. In 1964 kreeg ik een spontane beloning voor het assisteren. Niet van Marcel Silvius. Dat hoefde ook niet, want een uurtje extra in de dansschool is op zich al een beloning. Maar als assistent leerde ik Grada kennen en zij danste al vrij goed. Wij spraken af op zondagavond naar het vrijdansen te komen en deden dat steeds vaker. Die afspraakjes leidden tot verkering en later ons huwelijk. Met recht hadden de dansleraren destijds al slogan: ‘Dansen is plezier voort twee!’ Grappig toeval is, dat De Oud-Rotterdammer de oproep om iets te schrijven over dansles, deed met als planning om daar iets over te publiceren in de uitgave van 16 april. Dat is precies de datum, waarop wij dan 53 jaar getrouwd zijn!

Frans Elders

eldersfrans4@gmail.com

Ik heb alle dansen met heel veel plezier gedaan, van ballroom tot Zuidamerikaans en zelfs tot de wedstrijdklasse. Samen met mijn danspartner Gerda Hol en later met Eef (achternaam ben ik kwijt). Met Gerda Hol ben ik zelfs kampioen geworden in 1968 in zalencentrum Palace in de Zomerhofstraat, met een mooie beker als prijs. Mijn vrouw Sjaan Geleijnse heeft er acht jaar gedanst en die heb ik er leren kennen. Bij het vrij
dansen op zaterdag en zondagavonden en bij het assisteren wanneer er meer meisjes dan jongens waren. Ze zag er altijd goed verzorgd uit en had een leuk koppie. Via vriendinnen van Sjaan hoorde ik dat ze jarig was en ben gelijk een pakje Stuyvesant gaan kopen, wat ze wel op prijs stelde.

In die tijd kregen we een beetje verkering. Dat was in 1970. Ik ben nooit met Sjaan gaan dansen met lessen omdat ik vier jaar ouder was en verder met lessen. Natuurlijk wel samen vrij dansen en assisteren bij haar lessen.Ik kan het hier niet te lang maken, maar ik zou ereen boek over kunnen schrijven. Alle leskaarten, certifcaten, prospectussen en zovoorts vanaf 1963 hebben we bewaard omdat het zo’n mooie periode was. Intussen zijn we 51 jaar getrouwd. Plus drie jaar verkering is 54 jaar samen. Wat een onvergetelijke tijd!

Joop Op den Kelder
sjaanenjoop60@hotmail.com

Wat van ver komt… Het was omstreeks 1963 toen mijn kameraad en ik besloten op dansles te gaan. We kwamen terecht bij dansschool Cleton op de Hillevliet in Rotterdam zuid. De danszaal was onder de woning van de familie Cleton. We hebben daar een leuke tijd gehad. In 1965 leerde ik een meisje kennen. Ze woonde buiten de stad in de provincie Drenthe, dus de weekeinden op en neer naar Drenthe.

Ik heb het het volgehouden tot onze verloving. Daarna is het stukgelopen. Daarna weer de weekends naar Cleton en de draad weer opgepakt. Ik had met mijn kameraad afgesproken voorlopig geen relatie meer aan te gaan. Toen na zes weken op zaterdagavond bij Cleton een mooie blondine de zaal in kwam, zei ik tegen mijn vriend: ik ga m’n belofte verbreken, want die zou ik graag naar huis willen brengen. Ze zei ‘ja dat mag’. Ze was die avond bij haar nicht in Rotterdam en ze zou zondags weer naar huis gaan want, jawel, ze woonde buiten de stad. Daarna elk weekend naar Ede. We zijn in 1969 getrouwd, hebben twee kinderen en vier kleinkinderen. Dit jaar op 31 oktober zijn we 55 jaar getrouwd en nog steeds gelukkig. Zo zie je: wat je ver haalt is lekker.

Ton de Raaij

tonderaaj46@gmail.nl