Dit was het eerste model, geproduceerd vanaf 1955, met nog portieren die aan de verkeerde kant opengingen. Dit type noemden we oneerbiedig ‘broekenkijker’ omdat het voor dames met jurk of rok geen elegante manier van instappen was.

Op de kazerne hadden we een hobbyclub om in de garage wekelijks te mogen sleutelen, met alle faciliteiten waar we ook de legervoertuigen mee moesten onderhouden. Technisch was de auto, op een hoog olieverbruik na, in redelijke staat, maar de staat van de carrosserie had veel aandacht nodig. Dit betekende veel plamuren, kitten, schilderen enzovoort. Gelukkig ging de olie van de de grote hoop, want die legerauto’s lustten ook wel een slokje.

Bijna een jaar heeft de Fiat het volgehouden om wekelijks mee naar huis in Schiedam te kunnen rijden.
Inmiddels had ik in Amersfoort ook verkering gekregen met Trudy, waar ik inmiddels 50 jaar mee getrouwd ben. De verrassing aan mijn ouders te vertellen dat ik een vriendin had en tevens een auto gekocht had viel niet echt in goede aarde, maar dat is later goed gekomen. Los en onwetend van elkaar gaven ze me beiden 200 gulden om de Fiat te financieren.

Na een oefening in het Duitse Hone moesten we op de kazerne de legervoertuigen met de hand aftanken. Hele rijen jerrycans stonden klaar voor dit doel. Achteraf niet zo’n goed idee om een volle jerrycan in de Fiat te verstoppen en op een achteraf gelegen weggetje mijn tank te vullen. Ik werd betrapt, opgepakt door de marechaussee en afgeleverd bij mijn commandant. Het tankje benzine heeft me 14 dagen verzwaard arrest en twee weken niet naar huis gekost. Na de Fiat zijn er nog talloze auto’s gevolgd omdat ik 45 jaar in de autobranche werkzaam ben geweest, tot een eigen Nissan Autobedrijf Binnenmaas aan toe.

Hans van Vliet vanvliethans@live.nl