Mijn eerste auto

Dit was het eerste model, geproduceerd vanaf 1955, met nog portieren die aan de verkeerde kant opengingen. Dit type noemden we oneerbiedig ‘broekenkijker’ omdat het voor dames met jurk of rok geen elegante manier van instappen was.

Op de kazerne hadden we een hobbyclub om in de garage wekelijks te mogen sleutelen, met alle faciliteiten waar we ook de legervoertuigen mee moesten onderhouden. Technisch was de auto, op een hoog olieverbruik na, in redelijke staat, maar de staat van de carrosserie had veel aandacht nodig. Dit betekende veel plamuren, kitten, schilderen enzovoort. Gelukkig ging de olie van de de grote hoop, want die legerauto’s lustten ook wel een slokje.

Bijna een jaar heeft de Fiat het volgehouden om wekelijks mee naar huis in Schiedam te kunnen rijden.
Inmiddels had ik in Amersfoort ook verkering gekregen met Trudy, waar ik inmiddels 50 jaar mee getrouwd ben. De verrassing aan mijn ouders te vertellen dat ik een vriendin had en tevens een auto gekocht had viel niet echt in goede aarde, maar dat is later goed gekomen. Los en onwetend van elkaar gaven ze me beiden 200 gulden om de Fiat te financieren.

Na een oefening in het Duitse Hone moesten we op de kazerne de legervoertuigen met de hand aftanken. Hele rijen jerrycans stonden klaar voor dit doel. Achteraf niet zo’n goed idee om een volle jerrycan in de Fiat te verstoppen en op een achteraf gelegen weggetje mijn tank te vullen. Ik werd betrapt, opgepakt door de marechaussee en afgeleverd bij mijn commandant. Het tankje benzine heeft me 14 dagen verzwaard arrest en twee weken niet naar huis gekost. Na de Fiat zijn er nog talloze auto’s gevolgd omdat ik 45 jaar in de autobranche werkzaam ben geweest, tot een eigen Nissan Autobedrijf Binnenmaas aan toe.

Hans van Vliet vanvliethans@live.nl

In 1964 kocht ik deze Opel Rekord uit 1958 en dat was maar goed ook, want zo kreeg ik verkering met nog steeds mijn huidige echtgenote Hilda. Na een laat bedrijfsfeestje bij Kersten, Hunik moesten er dames naar huis gebracht worden, dus dit was een uitgelezen kans om Hilda thuis te brengen en een vervolgafspraakje te maken, (Gelukt!)

Vlag uit

Mijn toekomstige vrouw kwam van Zuid en ik woonde op de rechtermaasoever, dus de Opel heeft ons door die tijd heen gesleept. Op de foto uit 1965 waren wij nog verloofd, zoals dat destijds ging, maar we trouwden al vrij spoedig op 27 april 1967 op de dag Willem Alexander werd geboren.

“Er moest een kinderwagen komen”

Dus op onze trouwdag gaat overal de vlag uit, zodat ik onze trouwdag nooit kan vergeten. Maar toen onze oudste zoon in juni 1968 – om misverstanden te voorkomen – geboren werd, hebben wij de Opel verkocht, want er moest een kinderwagen komen. En twee wagens met kind onderhouden was voor ons in die tijd niet weggelegd…

Nostalgisch verlangen

Gemakshalve slaan we nu 40 jaar over en las ik in 2003 een advertentie waarin een Opel Rekord ook bouwjaar 1958 werd aangeboden. Dat deed bij ons een nostalgisch verlangen ontwaken naar de tijd van toen. Met pensioen zijnde gaf het een leuke afleiding om Opelritten door het hele land te maken. En zo ziet u ons in 2005 tijdens een toertocht met de Oldtimer Opel club. Wij zijn inmiddels zelf vitale oldtimers en 27 april kunnen we 57 jaar terugkijken op een mooie tijd.

Henk Gieszen en Hilda Gieszen-Vermeer