Piet van Dijk: “Natuurlijk is dit een bekend gebouw: de medische faculteit van het Dijkzigt ziekenhuis, tegenwoordig het Erasmus MC. Het gebouw werd in 1967 opgeleverd en in 1968 heb ik er al gewerkt. In die tijd zat ik nog op de middelbare school, maar buiten schooltijd verdiende ik wat bij via een uitzendbureau. Veel werk in de haven, vaak tot midden in de nacht. Tot het uitzendbureau mij belde of ik zin had in een baantje als weekeind/nachtportier. Ik kreeg een uniform van de Nederlandse Veiligheids Dienst compleet met pet.
Op zondagmorgen fietste ik in uniform vanuit Pendrecht naar het gebouw aan de Westzeedijk. Op de Dorpsweg merkte ik regelmatig dat het autoverkeer inhield als ze een “agent” zagen fietsen. Hoe anders is dat tegenwoordig! Op de faculteit was ik samen met een vaste bewaker dag- en nachtportier en we mochten niemand zonder pasje toelaten. In het weekeind waren er nauwelijks bezoekers, soms iemand die iets moest voorbereiden voor de nieuwe week. Ook moesten wij elke twee uur rondes lopen over de meest belangrijke verdiepingen. Een portable mee om contact met elkaar te houden. Je kunt zomaar verdwalen in het complex. Mijn favoriete zalen waren die met embryo’s op sterk water en die waar het snijwerk verricht werd. In die zalen hing een licht penetrante geur van de formaldehyde, het conserveringsmiddel om menselijke resten te bewaren. Op de snijtafels lagen allerlei menselijke delen, als werkobjecten voor de geneeskunde studenten. Op een afgedekt lichaam lag een briefje: “Linkerbeen moet er ook af.” Onder het laken zag ik dat het rechterbeen al was verwijderd.
Het was allemaal wel een beetje luguber, zeker omdat ik wist dat ik de enige levende ziel op die zaal was. Uit een hoek ‘lachte’ een menselijk skelet mij toe. Het was erg interessant, al ben ik toch maar geen medicus geworden. Ik heb nog wel een EHBO-diploma gehaald, maar daarbij is het gebleven.” Henk Versteeg: “Voor mij zeker heel bekend. Mijn verhaal begint echter aan de Groenezoom, en wel op 4 mei 1964. Ik reed toen op m’n brommer vanaf de Enk via de Wilgenweerd richting Groenezoom. Vanaf de Enk mocht ik niet de Wilgenweerd inrijden inrijden, maar ja je bent jong en bovendien woonde er op de Wilgenweerd Lenie Letterie waar ik toen bevriend mee was. In die tijd reed tram Lijn 3 op de groenzoom en die zag ik niet aankomen. Met als gevolg met gillende sirene het Dijkzigt in verdwenen. Mijn vrienden destijds hebben er een kort rijmpje van gemaakt: “Henk reed op de Groenezoom, mooi tussen de bomen, en zat van Lenie te dromen, Hij werd uit zijn droom gestoord, en middenin Lijn 3 geboord, Hij is met gillende sirene het Dijkzigt in verdwenen”
Joop Willemse: “De foto maakt veel herinneringen bij mij los. ik heb daar vanaf 1967 gewerkt tot 1980. Nadat ik eerst enkele weken in het Dijzigt ziekenhuis en de laagbouw links buiten de foto heb gewerkt, kwam ik in de hoogbouw van de toenmalige medische faculteit het tegenwoordige Erasmus MC terecht. Ik heb toen meegewerkt aan de technische installatie zoals waterleidingen, riolering en leidingen voor de laboratoriums zoals gas, zuurstof en persluchtleidingen. Het was een enorme karwei dat eindigde in het aansluiten van alle aanwezige laboratoriumtafels en sanitaire voorzieningen met tussendoor aanpassingen en veranderringen.
Tijdens deze werkzaamheden hebben ik en een collega de medisch wereld achter de schermen meegemaakt, wat bijzonder interessant was. Tijdens het werk praatten we met medewerkers over wat er allemaal gedaan werd. In de vitrinekasten konden we de bekende potten met inhoud bewonderen met uitleg van medewerkers. Na mijn militaire dienst heb ik meegeholpen met de inrichting van de laatste etages en weer verdere aanpassingen en onderhoud in het gebouw tot ik met mijn toenmalige voorman ging werken in de verdere nieuwbouw bij het Dijkzigtziekenhuis. Kortom ik heb daar de nodige voetstappen afgelegd tot 1980, toen ik weer terug was in de hoogbouw om voorbereidingen te treffen voor overschakeling naar stadsverwarming. Ik heb daar gewerkt tot het bedrijf in dat jaar failliet ging. Ik ben jaren later terug geweest in het Erasmus MC voor onderzoek en een operatie en heb alle herinneringen herbeleefd.”
Ruud Kuipers: “Bij het zien van de foto dacht ik: wat ziet het er nieuw uit, maar inmiddels is het alweer 56 jaar geleden dat de Medische Faculteit in gebruik werd genomen. Met zijn 117 meter is het gebouw hoger dan de Euromast en werd op dat moment het hoogste gebouw van Nederland. Twee jaar later werd de spacetower op de Euromast gezet zodat die weer tientallen jaren vooruit kon. De Medische Faculteit is verbonden met de Erasmus Universiteit, hier worden de studenten geneeskunde opgeleid tot dokters en wetenschappers. Ook is de faculteit verbonden met het Erasmus Medisch Centrum (EMC), een van de grootste ziekenhuizen van Nederland. Op deze plek stond het inmiddels afgebroken Dijkzigt ziekenhuis genoemd naar “Villa Dijkzigt” waar ooit de redersfamilie Van Hoboken heeft gewoond. De villa staat ook op deze locatie (het land van Hoboken) waar nu het Natuurhistorisch Museum Rotterdam is gevestigd.” Eddy Allart: “In 1980 ben ik van de HTS in Rotterdam gekomen. Ik kon nog niet in militaire dienst. Om de tijd een nuttige invulling te geven ben ik via de schoonvader van mijn broer bij Hogenboom Spijkenisse terechtgekomen. Daar kon ik meewerken aan het project Medische Faculteit. Het mooie grote witte gebouw was op dat moment al in gebruik maar de verwarmingsinstallatie was niet opgeleverd. De aannemer was failliet gegaan. Het werk was wel klaar maar de tekeningen waren nog niet op orde.
Waarschijnlijk waren de tekenaars op kantoor eerder op de hoogte van het faillissement. Wij hebben alle tekeningen moeten controleren aan de hand van de werkelijkheid in het gebouw. Er was een houten keet met 2 verdiepingen gebouwd vlak voor de ingang van het ziekenhuis waar nu het Sophia kinderziekenhuis staat. Dat zat toen nog aan de Gordelweg. We gingen met een tekening en een kladblok het hele gebouw door om er zeker van te kunnen zijn dat het klopte. We hadden dus toegang tot het hele gebouw. Van de kelder tot het dak. Ik kan me nog herinneren dat op het dak heel veel antennes en schotels stonden. Ook een prachtig uitzicht natuurlijk, hoger dan de Euromast. En er was bovenop het dak een hele grote lege ruimte met rondom glas. Daar zouden ze later een grote loungeruimte/bar/restaurant van maken voor belangrijke (buitenlandse) gasten. Volgens mij is dat tot op heden nooit gebeurd. Zonde eigenlijk…”
Jeannet Tillemans: “Van 1978 tot en met 1987 werkte ik bij de Stichting Klinische Genetica, onderdeel van de Celbiologie o.l.v. professor Galjaard. Ons werk bestond o.a. uit prenatale en postnatale diagnostiek. We hadden een leuk, hecht team op de 24e verdieping. Dat maakte het bijzonder door het mooie uitzicht en omdat we soms in de wolken zaten. We hadden ons vaak nieuwsgierig afgevraagd hoe het op het dak zou zijn. Tot onze grote verrassing mochten we daar een keer naartoe. Ik ben degene met het witte pak, samen met al mijn collega’s. (Zie foto)
